.การที่เราจะควานหาใครซักคนที่เป็นคนที่ 'ใช่'
นั้น
มันแทบไม่ต่างอะไรกับการที่เราก้าวเดินเข้าไปในสนามหญ้า
ด้วยความหวังในใจว่าอยากจะได้ต้นหญ้าซักต้นที่ 'ถูกใจที่สุด'
..ก้าวแรกย่ำบนพื้นสนาม พลางก้มลง
กวาดตามองต้นหญ้าตรงหน้า
ไม่นานก็สะดุดตาเจอต้นที่เป็นอย่างที่ใจคิดเอาไว้
ไม่รอช้าเราก็ถอนมันขึ้นมา
...ในมือกำต้นหญ้าต้นนั้นไว้แน่น
พลางดีใจที่ได้เจอต้นหญ้าที่ 'ใช่'ที่สุด
เรายิ้มและสัญญากับตัวเองว่า
ต่อจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะดูแลตันหญ้าต้นนี้ให้ดีที่สุด
...ต้นหญ้าต้นนั้นจะเป็นต้นหญ้าที่ 'ใช่'
ของเราตลอดไป ถ้าเราเลือกที่จะหันหลังแล้วเดินกลับออกไปจากสนามนั้น
...แต่หลายคนกลับลังเลใจและเลือกที่จะเดินต่อไปในสนามหญ้า
เพียงเพื่อเผื่อจะเจอต้นหญ้าที่ 'ใช่่............กว่า'
...ย่ำต่อไปอีกไม่กี่ก้าว
ก้มลงมองพื้นสนามหญ้าอีกครั้ง มันไม่ยากที่จะเจอต้นที่สะดุดตากว่า
..มือนึงไม่รอที่จะรีบคว้าต้นหญ้าต้นใหม่นั้นขึ้นมา
...อีกมือปล่อยต้นหญ้าที่เคยคิดว่า ‘ใช่ที่สุด’
...ทิ้งไปไม่ต่างจากขยะ สุดท้ายไม่นานต้นหญ้าที่เคยใช่ก็ตายลง
...ต้นหญ้าต้นแล้วต้นเล่าต้องไร้คุณค่าไปเพียงเพราะแค่คำว่า
'ใช่' เท่านั้นเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น